"......แบมเหนื่อย แบมว่าเราพอกัน แค่ โอ้ยยย"
"พี่จินแบมเจ็บนะ!!!"
"ก็บอว่าให้รอพี่อีกหน่อยไง!!"
"แบมรอแล้วแบมได้อะไร ถ้ารอแล้วพี่ไม่กลับมา แล้วความรู้สึกแบมละ ฮึก แบมเจ็บ แบมทรมารคนเดียวนะ! ฮึก ส่วนพี่ก็มีความสุข ฮึก มันไม่แฟร์เลยนะ!! ฮือ ฮึก "
"หึ งั้นพี่จะช่วยให้แบมมีความสุขเองนะ"
จินยองค่อยก้มตัวลงช้า เหมือนกับเสือที่กำลังหิวโหยเนื้อชิ้นดีที่วางอยู่ตรงหน้า
"พี่จะทำอะไร? ออกไปนะ ฮึก ออกไป"
"ถ้าจะหนีพี่ไป งั้นพี่จะล่ามแบมไว้" พูดจบก็ประกอบปากลงไปอย่างรุนแรง ไม่เหลือร่องรอยที่อ่อนนุ่ม แบบเมื่อก่อน จนทำให้แบมกลัว
"ฮึก ฮือออ อ่อย อือ ฮึก ฮือออ อ่วย อ้วย ฮืออ"
"หึ.." จินยองเลื่อนริมฝีปากขบเม้นซอกคอให้เป็นรอยช้ำหนักๆอย่างที่ใจต้องการ
“ฮึก..ย..อย่า.”
เมื่อเริ่มรู้สึกว่าตัวเองปวดที่ตรงส่วนนั้นขึ้นมา จินยองก็ไม่รอช้าผละออกไปปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนออกจนหมด หลงเหลือเพียงร่างกายของชายที่แข็งแรงจากการออกกำลังกายและดูแลตัวเองเป็นอย่างดี
แบมแบมเมื่อเห็นจินยองผละออกก็ใช้โอกาสจะหนี คนตัวเล็กพยายามลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะตั้งท่าวิ่งออกไปจากห้อง แต่เหมือนจะโชคร้ายไปหน่อยที่จินยองกระชากให้กลับไปอยู่ที่เดิมได้ทัน แต่แบมก็ยังคงพยายามจะหนี เท้านุ่มยกขึ้นถีบคนที่จับตนอยู่อย่างสะเปะสะปะจนจินยองโดนเท้าเล็กนั้นถีบก็หลายที่จนคนตัวโตเริ่มทนไม่ไหวกับความพยศของแบม
“ฉันว่ะจะอ่อนโยนแล้วนะ อยากเจ็บตัวมากนะใช่มั้ยห๊ะ!!”
หมัดเล็กๆทุบลงบนแผงอกกว้างเต็มแรงหลายต่อหลายครั้งเท่าที่จะทำได้
ตุบ ตุบ ตุบ!!
“ป..ปล่อยนะ...อ๊ะ…พ..พี่มัน..ส.สกปรก..แบมไม่อยาก..ช..ใช้ร่างกายสกปรกแบบนี้ร่วมกับใคร มั่ว!! ”
เมื่อรู้ว่าตนกำลังจะหมดทางสู้คนตัวเล็กก็แผดเสียงออกมา ด่าทอคนพี่อย่างไม่ไว้หน้าดวงตากลมโตจ้องเขม็งอย่างโมโหแต่ก็ยังมีแววหวาดกลัวปนอยู่นั้นบ้าง
เพี๊ย!!
แก้มนุ่มๆโดนฝามือหนาตบลงซะเต็มแรง จนแบมที่โดนกระทำถึงกับหน้าชา จนเจ้าตัวมึนงงไปหมด
“อย่าปากดีนักจะได้มั้ยว่ะ แบมทำให้พี่หมดความอดทนเองนะ”
"ฮึก ออกไป คนน่ารังเกียจ!!"
"หึ ถึงพี่มั่วพี่ก็ป้องกัน มีแต่แบมเท่านั้นแหละที่พี่สดด้วย รู้ไว้ซะ!!”
จบประโยคขาเรียวเล็กก็ถูกยกขึ้นพาดระหว่าขาทั้งสองข้าง ก่อนจินยองจะแทรกตัวเข้าไป ก่อนจะจัดการ โดยที่ไม่เตรียมพร้อมให้แบมเลยแม้แต่น้อยแถมเล่นเอาเข้าไปอย่างแรง
“อ๊ะ..ฮึก..ม..ไม่นะ”
เพียงแค่นั้นแบมก็ถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อจินยองกระแทกส่วนนั้นถึงแม้ว่ามันจะเข้าไปไม่ได้เลยแม้แต่นิดแต่ความหวาดกลัวก็เริ่มเข้ามาเกาะกุมหัวใจดวงเล็ก
“ผ่อนคลายหน่อยสิ!! ”
เสียงทุ่มดังขึ้นเมื่อมันแน่นจนเข้าไปไม่ได้อย่างหัวเสีย ก่อนจะใช้นิ้วยาวสองนิ้วสอดเข้าไปพรวดเดียวอย่างยากลำบากแต่ก็ดันมันเข้าไปได้จนสุด
“ฮึก..ย..อย่า..ม..ไม่เอา ฮึก พะ พี่จิน แบม ฮึก จะ เจ็บ..ไม่เอาแล้ว”
เสียงหวานร้องห้ามปรามด้วยความเจ็บปวด แต่ดูเหมือนมันคงจะไม่ทันเมื่อจินยองเริ่มดันส่วนนั้นเข้าไปทั้งๆที่นิ้วก็ยังไม่เอาออกจากนั้นยิ่งสร้างความเจ็บปวดให้คนน้องจนน้ำตาไหลพราก
“อ๊ะ..ฮึก..พะ พี่ จะ จิน..ฮือออ..จ..เจ็บ แบมเจ็บ..ฮืออ”
ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและนองไปด้วยน้ำตาปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย ความพยศที่มีในตอนแรกมลายหายไปจนหมด เหลือเพียงใบหน้าสวยที่ส่ายไปมาอย่างอยากให้อีกคนผละออกไป
“ฮึก..อ๊ากกกกกกก”
แบมแบมดิ้นพล่านเมื่อความเจ็บปวดเกาะกินไปแทบทุกส่วนของร่างกาย น้ำตาเม็ดโตล่วงหล่นลงเปียกหมอนจนเป็นวงกว้าง จินยองยังคงโหมกายเข้าออกในตัวแบมอย่างหนกหน่วงโดยไม่สนใจคนตัวเล็กสักนิด
"ฮึก…พ..พอแล้วอื้อออ..ไม่เอา..พี่จิน..ฮึก...แบมเจ็บ”
ปากบางครางพร่ำบอกคนรักที่กำลังใช้งานร่างกายของตนโดยไม่สนใจลิมิตใดๆนั้นอย่างหน้าสงสาร จินยองที่ได้ยินแบบนั้นก็ยอมผ่อนแรงลง
“ฮึก..ฮือ…ม..ไม่เอาแล้ว…ฮือ…ย..ยอมแล้ว..ฮึกพี่จิน..ฮือออ”
เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วห้อง
บทรักที่แสนจะสุขสมของมาร์คแต่เป็นความทุกข์ทรมานของแบม
“อ่า...”
"ฮึก ฮือออ ฮึก "
แบมหันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อให้จินยองฝังใบหน้าลงบนซอกคอ
"พี่รักแบมมากนะ ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้”
คำพูดสุดท้ายที่แบมรับรู้ได้..มือบางเอื้อมไปประคองใบหน้าชื้นเหงื่อของจินยองที่ไม่ต่างจากตนเอาไว้
"พอแล้ว แบมเหนื่อย เราหยุดความรักไว้ตรงนี้เถอะนะ ^^"
พูดเสร็จพร้อมกับสติของแบมที่ดับวูบไปด้วยความเหนื่อยล้า….
.
.
.
.
.
.
จบแล้วNc Jinbam 😂 อย่าลืมกลับไปอ่านที่igน้า เม้นด้วยก็ดีมีกำลังใจเฮง 😂
#ฟิครักมากนะนายมาเฟียหน้าโหดSs
